කළු ගඟේ නිධානය
02 කොටස — පරණ ලියුම
අරවින්ද වෙලේගෙදර පැමිණි පසු පළමු පැය කිහිපය ගෙවුණේ කතාබහ අතරිනි.
ආච්චි ඔහුගෙන් කොළඹ ගැන ඇසුවාය.
ගමට පැමිණීමේ හේතුව ගැන ඇසුවාය.
ඔහුගේ පියා ගැනත් ඇසුවාය.
සඳමාලි වැඩි කතාබහක් නොකර, ඉඳහිට කුස්සියේ සිට සාලයට පැමිණෙමින් ඔවුන්ගේ කතාවට කන් දුන්නාය.
ඇයට අරවින්ද ගැන දැනගන්නට බොහෝ දේ තිබුණත්, ඒවා කෙළින්ම අසන්නට ඇයට පුරුදු නැත.
ලිපිවලදී නම් එය වෙනස් විය.
කඩදාසියක් අතරින් ප්‍රශ්නයක් අසන්නට පහසුය.
මිනිසෙකුගේ මුහුණ බලාගෙන ප්‍රශ්නයක් අසන එක ඊට වඩා අපහසුය.
“ඔයාගේ තාත්තයි අපේ තාත්තයි හොඳට දැනගෙන හිටියද?”
අවසානයේ ඇය ධෛර්යය එකතු කරගෙන ඇසුවාය.
අරවින්ද ඇය දෙස බැලීය.
ඒ බැල්ම ඇයට දැනුණේ තමා බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා සෘජු එකක් ලෙසය.
ඇය වහාම දෑස් පහතට හෙළුවාය.
“ඔව්.”
ඔහු මඳක් සිනාසුණේය.
“ගොඩක් කාලෙකට කලින්.”
“කොහොමද දැනගෙන හිටියේ?”
“ඒක තමයි මටත් හොයාගන්න ඕනෙ.”
ඒ වචනවලින් පසු ඇය තවත් කිසිවක් නොඇසුවාය.
එහෙත් ඔහුගේ අවසාන වචන දෙක තුන ඇගේ සිතේ නැවත නැවතත් ඇසුණි.
“මටත් හොයාගන්න ඕනෙ.”
ඔහු මෙහි පැමිණ ඇත්තේ නිකම්ම නොවන බව ඇයට එවිට පළමු වතාවට දැනුණි.
ආච්චි කුස්සියට ගිය පසු සාලයේ ඔවුන් දෙදෙනා පමණක් ඉතිරි වූහ.
සඳමාලිට එකවරම සාලය විශාල වී ඇති බවක් දැනුණි.
ඇය මේසය මත තිබූ පිත්තල මල් බඳුන දෙස බලා සිටියාය.
අරවින්ද ඇය දෙස බලා සිටිනවාදැයි බලන්නට ඇයට සිතුණි.
නමුත් බැලුවේ නැත.
“ඔයාට මාව මතක තිබුණද?”
ඔහු ඇසීය.
ඇය හිස ඔසවා බැලුවාය.
“මොකක්?”
“මම ලිපි ලියන්න පටන් ගත්ත කාලෙ.”
“මතකයි.”
“මම හිතුවේ ඔයා මාව අමතක වෙලා ඇති කියලා.”
“නෑ.”
වචනය පිටවුණේ ඇයටත් නොදැනීම ඉක්මනින්ය.
ඇය වහාම තමන්ගේ ඇඟිලි දෙස බැලුවාය.
තමා එතරම් ඉක්මනින් පිළිතුරු දුන්නේ ඇයිදැයි ඇයටම නොතේරුණි.
අරවින්ද සිනාසුණේය.
“එහෙනම් හොඳයි.”
ඇයත් සිනාසෙන්නට උත්සාහ කළාය.
එහෙත් එය සම්පූර්ණ සිනහවක් නොවීය.
ඒ වෙනුවට ඇය ඔහුගේ කටහඬ ගැන සිතුවාය.
ලිපිවල තිබූ වචනවලට කටහඬක් තිබුණේ නැත.
දැන් ඒ වචනවලට කටහඬක් තිබුණි.
ඒක ඇයට අලුත් අත්දැකීමක් විය.
“පුතා, ඔයාගේ කාමරේ ලෑස්ති කළා.”
ආච්චි ආපසු පැමිණියාය.
“සඳමාලි, ඔයා ඔහුගේ බෑග් එක අරගෙන යන්න.”
“මම?”
“ඔව්.”
ඇය අරවින්දගේ ගමන් මල්ල අතට ගත්තාය.
“මම ගන්නම්,” අරවින්ද කීවේය.
“නෑ… මම ගෙනියන්නම්.”
වචනය පිටවූ පසු ඇයටම අමුතු විය.
ආච්චි ඉදිරියේ ඔහු සමඟ වැඩිපුර කතා නොකරන ඇය, මේ මොහොතේ ඔහුගේ මල්ල අරගෙන යන්නට ඇයි මෙතරම් ඉක්මන් වූයේ?
ඇයට පිළිතුරක් තිබුණේ නැත.
අරවින්දට දුන් කාමරය තිබුණේ නිවසේ පිටුපස පැත්තේය.
එහි එක් ජනේලයකින් ගස් අතරින් පාර පෙනුණි.
අනෙක් ජනේලයෙන් කුඹුකේ දොළ දෙසට යන පාර පෙනුණි.
අරවින්ද කාමරයට ඇතුළු වූ වහාම දෙවැනි ජනේලය ළඟට ගියේය.
“මේ පැත්තෙන් දොළට යන්න පුළුවන්ද?”
සඳමාලි දොර අසල සිටියාය.
“ඔව්.”
“කොච්චර දුරද?”
“විනාඩි දහයක් වගේ.”
“පයින්?”
“ඔව්.”
ඔහු පිටත බලමින් හිස සැලුවේය.
ඇය ඔහුගේ මුහුණ දෙස බැලුවාය.
ඔහු දොළ ගැන අහන්නේ නිකම්ම නොවන බව ඇයට දැන් තවත් පැහැදිලි විය.
“ඔයා කුඹුකේ දොළට මෙච්චර යන්නෙ ඇයි?”
අරවින්ද ඇය දෙස හැරී බැලීය.
“මගේ තාත්තා ඒක ගැන ලියලා තිබුණා කියලා කිව්වනේ.”
“ඒක විතරද?”
ඇය ප්‍රශ්නය අසා අවසන් කළ විගසම තමන්ටම හිතුණේ එය නොඇසුවා නම් හොඳ බවය.
ඔහුගේ මුහුණ මඳක් වෙනස් විය.
“දැනට… ඔව්.”
ඒ වචන දෙකෙන් ඇගේ කුතුහලය තවත් වැඩි විය.
නමුත් තවදුරටත් අසන්නට ඇයට හිතුණේ නැත.
“හරි.”
ඇය දොර දෙසට හැරුණාය.
“සඳමාලි.”
ඇය නැවතුණාය.
“හෙට උදේ මට දොළ පෙන්වන්න පුළුවන්ද?”
ඇය මඳ වේලාවක් කල්පනා කළාය.
“පුළුවන්.”
ඇගේ හඬ සාමාන්‍යය.
නමුත් කාමරයෙන් පිටතට පැමිණි පසු ඇයගේ මුහුණේ මඳ සිනහවක් තිබුණි.
ඇය ඒක දැන සිටියේ නැත.
එදින සවස වැස්ස නතර වූ පසු සඳමාලි රෙදි ගලවාගෙන ඇතුළට එමින් සිටියාය.
පාරෙන් එහා මාලිනීගේ නිවස දෙස ඇගේ දෑස් නතර විය.
මාලිනී ඉස්තෝප්පුවේ සිටියාය.
රොෂාන් ඇයට තුවායක් දුන්නේය.
දෙදෙනා අතර තිබූ හුරුපුරුදුකම දැන් සඳමාලිට අලුත් දෙයක් නොවීය.
ඇය තත්පර කිහිපයක් බලා සිටියාය.
ඊට පසු ඇගේ සිතට ආවේ මාලිනී ගැන නොව, වෙනත් කෙනෙකු ගැන ය.
අරවින්ද.
ඇය වහාම රෙදි ටික සකස් කරගත්තාය.
“මට මොනවා වෙලාද?”
ඇය හඬින් නොව, හිතෙන් ඇසුවාය.
ඇයට අරවින්ද ගැන ආදරයක් ඇති බව කියන්නට තරම් කිසිවක් තවමත් සිදුවී තිබුණේ නැත.
එය ඊට වඩා කුඩා දෙයකි.
ඔහු ගැන තව ටිකක් දැනගන්නට තිබූ කැමැත්තක්.
ඔහු කියන දේ අහන්නට තිබූ කුතුහලයක්.
ඔහු හෙට උදේ ඇය සමඟ කුඹුකේ දොළට යන බව මතක් වූ විට හිතට එන අමුතු උණුසුමක්.
ඇය ඒ හැඟීමට නමක් දැන සිටියේ නැත.
ඒ නිසාම ඇය එය ගැන තවදුරටත් සිතුවේ නැත.
රාත්‍රියේ වැස්ස නැවත පටන් ගත්තේය.
සඳමාලි කුස්සියේ වැඩ අවසන් කරමින් සිටියදී, අරවින්ද කවුළුව අසල සිටිනු ඇය දුටුවාය.
ඔහු පිටත බලාගෙන සිටියේය.
ඇයට ඔහු මොනවා බලනවාදැයි බලන්නට හිතුණි.
ඇය දොර අසල මොහොතක් නතර විය.
ඊළඟට හොරෙන් බැලුවාය.
ඔහු බලමින් සිටියේ ගස් අතරින් අඳුරු වී තිබූ කුඹුකේ දොළ පැත්තය.
ඇය තනිවම සිනාසුණාය.
“හෙට උදේ ඒ දොළ පෙන්නන්න යන්න ඕනෙ…”
ඒ සිතුවිල්ල ඇගේ හිතට පැමිණි විට, හෙට උදෑසන ගැන ඇයට වෙනදාට වඩා ටිකක් බලාපොරොත්තුවක් දැනුණි.
ඇය ඒ ගැන කිසිවෙකුට නොකීවාය.
විශේෂයෙන්ම ආච්චිට.
එදින රාත්‍රියේ අරවින්ද පරණ ලියුම විවෘත කළේය.
ලාම්පු එළිය යට මැකී ගිය අකුරු කිහිපයක් පෙනුණි.
“…කුඹුකේ දොළට උතුරු පැත්තේ…”
ඊළඟ වචන මැකී ගොස් තිබුණි.
තවත් පහළින්—
“…දොළේ දිය අඩු වූ විට…”
අරවින්ද ලියුම දෙස බලා සිටියේය.
ඔහුට තවමත් සම්පූර්ණ වාක්‍යය නොතේරුණි.
එහෙත් ඔහුට එක දෙයක් පැහැදිලි විය.
කුඹුකේ දොළ ඔහුගේ පියාගේ අතීතයට සම්බන්ධ වී තිබුණි.
ඒ සම්බන්ධය කුමක්දැයි සොයාගැනීමට නම්…
පළමුව ඔහුට දොළ දැකගත යුතුය.
ඊළඟ උදෑසන ඔහු සමඟ යන්නේ සඳමාලිය.
එය ඔවුන් දෙදෙනා එකට ගමන් කරන පළමු අවස්ථාව විය.